دا زما تړلي لاس او ستا درنې-درنې څپېړي
سيد شاه سقيم هغه وخت مي د کور له غولي څخه د لمر زرينې وړانګې الوتې وې خو د مخامخ غره په دنګه څوکه يې لا خپل ورېښمين لاسونه تېرول ، ورځ پاى ته رسېدلى وه او د ماښام تيارو هم وار په وار زړه راډکاوو . هغه د چا خبره لکه هډونه مي چې له وړاندې لا خبر وو او د يوې دردوونکي خبرې د اورېدو لار يې څارله . ځکه يې خو مي د بدن په بندونو کې څړيکې غزېدي را غزېدې . ځان مي نا ارمه احساساوو چې د ګرځنده ټلېفون شرنګى شو . د کميس د ...

